We Włoszech, wraz z wejściem w życie dekretu z mocą ustawy nr 159 z dnia 31 października 2025 r., przekształconego ustawą nr 198 z dnia 29 grudnia 2025 r., ustawodawca interweniuje w kwestii bezpieczeństwa w miejscu pracy, wzmacniając jedną z kluczowych zasad zapobiegania: ochrona pracowników wymaga również uporządkowanego i ciągłego zarządzania środkami ochrony indywidualnej (ŚOI).
Dekret Ust. nr 159/2025 precyzuje, że obowiązek utrzymywania w należytym stanie technicznym i higienicznym dotyczy nie tylko ŚOI w ścisłym znaczeniu tego pojęcia, lecz obejmuje także odzież roboczą pełniącą funkcję ochronną, w tym ochronę higieniczno-sanitarną. Zmiana ta przyczynia się do utrwalenia bardziej kompleksowego podejścia do bezpieczeństwa pracy, odchodząc od interpretacji, które rozróżniały użytkowanie środków ochrony od ich właściwego zarządzania przez cały okres eksploatacji.
Istota zmian wprowadzonych przez Dekret Ust. dotyczący bezpieczeństwa polega na nowelizacji art. 77 ust. 4 lit. a Jednolitego Tekstu dotyczącego ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracy (Dekret Ust. 81/2008), który od dawna rozróżnia zwykłą odzież roboczą od odzieży przeznaczonej do ochrony pracownika przed zagrożeniami dla zdrowia i bezpieczeństwa.
Ustawodawca jednoznacznie wskazał, że w przypadku gdy określona odzież stanowi rzeczywistą barierę ochronną, pracodawca nie może traktować jej jako zwykłego ubioru roboczego. Powinna ona być zarządzana zgodnie z zasadami obowiązującymi dla ŚOI, z zapewnieniem odpowiedniego utrzymania właściwych warunków higienicznych, poprzez wykonywanie przeglądów, napraw i wymiany.
Zasada wyjaśniona przez Dekret Ust. dotyczący bezpieczeństwa jest bezpośrednio związana z obowiązkami już spoczywającymi na pracodawcy, który odpowiada nie tylko za dostarczenie ŚOI, ale także za ich utrzymanie w należytym stanie technicznym oraz higienicznym.
W tym kontekście konserwacja nie może być traktowana jako działanie dodatkowe lub okazjonalne, lecz staje się integralną częścią systemu zapobiegania. Wyraźne rozszerzenie tego obowiązku również na odzież ochronną wzmacnia przekonanie, że bezpieczeństwo nie kończy się na etapie zakupu czy dostawy, lecz wymaga stałego nadzoru przez cały okres jej użytkowania.
Szczególnie istotnym aspektem jest Dokument Oceny Ryzyka Zawodowego (DVR). Koordynacja między Dekretem Ust. dotyczącym bezpieczeństwa a Jednolitym Tekstem potwierdza, że konserwacja ŚOI i odzieży ochronnej musi być:
W tym ujęciu bezpieczeństwo jest postrzegane jako proces ciągły, począwszy od wyboru odpowiednich środków ochrony i określenia zasad ich użytkowania, aż po działania związane z konserwacją oraz utrzymaniem ich skuteczności i odpowiednich warunków higienicznych przez cały okres eksploatacji.e processo continuo, che va dalla scelta dei dispositivi, delle modalità di utilizzo, fino alle attività di manutenzione e il mantenimento nel tempo delle condizioni di efficacia e igiene.
Na poziomie operacyjnym doprecyzowanie wprowadzone przez Dekret Ust. dotyczący bezpieczeństwa oznacza konieczność poświęcenia większej uwagi kompleksowemu zarządzaniu odzieżą ochronną, która nie może być już traktowana jako zwykłe wyposażenie dodatkowe. Przedsiębiorstwa są zobowiązane do weryfikacji, czy tego rodzaju odzież została uwzględniona w procesach zapobiegania, zgodnie z oceną ryzyka zawodowego oraz zapisami zawartymi w DVR.
Oznacza to w szczególności konieczność traktowania konserwacji i utrzymania odpowiednich warunków higienicznych jako podstawowych elementów ochrony pracowników, które należy planować i monitorować w czasie na równi z pozostałymi środkami ochrony indywidualnej. Jest to krok wzmacniający kulturę bezpieczeństwa oraz promujący bardziej świadome i zintegrowane podejście do ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników.
Aby uzyskać dodatkowe informacje:
